En Çok Ona... - IŞILAY KARAGÖZ

16 Ocak 2021 Cumartesi 00:13

Vedalar… Birisini yolcu etmekten veya birisinin beni yolcu etmesinden hoşlanmıyorum, çünkü çok hüzünleniyorum. Zaten hüzünlenmeye yer arayan birisiyim.

Hani derler ya gidip de dönmemek var, dönüp de görmemek var… İşte ben galiba bu cümleye çok kaptırıyorum kendimi. Sizce de öyle değil mi? Dedeyle, neneyle, amcayla, teyzeyle veya kardeşlerle vedalaşmak içime oturuyor resmen. Ben kendimi bildim bileli en yakınlarımla hep vedalaşma içerisindeyim çünkü herkes farklı şehirlerde, farklı ülkelerde yaşıyor. Birkaç yılda bir birbirimizi görürsek ne mutlu bize.
Vedalaşma esnasında son sarılma, son öpüp koklaşma hissi canımı acıtıyor zaten. Tabi hayatta oldukları için şükrediyoruz. Ne zaman olacağı belirli olmayan bir gün, tekrar görüşme umuduyla bekliyoruz.
Ben en çok ablama kavuşmayı bekliyorum, onunla olan vedam bitsin istiyorum. Kendisine en son sarılalı 3,5 yıl oldu. Tekrardan görüşsek de vedamız son bulsa.
Aslında gelmiş olduğumuz teknoloji çağından dolayı istediğimiz an istediğimiz kişiyle karşılıklıymış gibi görüşebilme imkânına sahibiz, teknolojik olarak kucaklaşıyoruz ama gönül isterdi ki gerçeği de olsun…

Görüşlerinizi Bildirin

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış, Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.

YAZARIN DİĞER YAZILARI